lm_wkl

Уладзімір Тапароў. Значэнне беларускага арэалу ў этнагенетычных даследаваннях

Сёння рыўся ў сваіх фота з паездак і выпадкова знайшоў вось гэтыя два здымкі. Зроблены пад Валожынам.  Гэта не могілкі. Ці, дакладней, не зусім звычайныя могілкі. Усе хто тут ляжыць загінулі ў адзін дзень 43 году. У нас такое нярэдка бывала. Кожны помнік - гэта цэлая сям'я. Ад пяці да дзесяці чалавек. Мяне гэты сціплы самаробны некропаль уразіў сваёй непрыхаванай, нейкай нават брутальнай, натуральнасцю. Я яшчэ падумаў, наколькі меньш мяне краналі раскошныя і пампезныя афіцыйныя мемарыялы ў параўнанні з гэтым месцам. Востра адчуў, як трагедыя перастала гучаць пастаўленымі галасамі штатных агітатараў, а загаварыла галасамі жывых і памерлых звычайных людзей.
Ня ведаю, як у іншых краінах, але на дарогах нашага краю няспынна сустракаю сведкі забытых, нейкіх прыватных, але ад таго яшчэ больш выразных трагедый. Гэта раскіданыя дзе-нідзе адзінокія магілы 40-х - пачатку 50-х гадоў. Аднойчы атрымалася сутыкнуцца бліжэй з падобным выпадкам. Было гэта ў 1995 годзе. Я павез адну польку па мясцовасцях, дзе да вайны жылі яе продкі. У раён паміж Зэльвай і Мастамі. З аднаго боку дарогі веска, з другога - хутар (відаць фальварак). Паміж німі - такія вось міні могілкі на тры крыжы. Ня памятую падрабязнасцей, але перад ці ў часе вайны здарылася нейкае забойства і, што ўразіла, лютая варажнеча захавалася да гэтага часу. Як толькі мясцовыя даведваліся, хто мая спадарожніца, дык адварочваліся, зыходзілі ў хаты. Пагаварыць не атрымалася. Тады я мо ў першыню звярнуў увагу на гэтыя нетыповая пахаванні. А колькі іх я бачыў потым! Нават ў лясах пад Ракавам ёсць дзве адзіночныя магілы. Яшчэ больш, відаць, ніяк не абазначаны.
Дык ў чым супадзенне? А ў тым, што нядаўна Беспартыйны падымаў тэму іміграцыі. Дык вось гэтыя здымкі маюць да азначанай тэмы непасрэднае дачыненне. Даўно адчуваю, што чым больш пазнаю драматычную гісторыю свайго краю, тым больш прывязваюся да яго. Не магу пакінуць. Не ўяўляю, што мог бы з'ехаць кудысці, дзе няма Катыняў і Хатыняў. Відаць чалавек не заўсёды шукае, дзе лепш.

Добры гурт з Клайпеды.Шкада, што справа так і не дайшла да альбома.

Радыё Ватыкан пра выдаленне польскіх ксяндзоў з Беларусі: Нічога не зменіла тут ацяпленне адносінаў паміж Мінскам і Ватыканам пасьля візіта Лукашэнкі да Папы Рымскага.

Прапагандысцкі матэр'ял польскага камуністычнага радыё прысвечаны пачатку судовага працэса надмаёрам Зыгмундам Шендзеляжам "Лупашкай" (восень 1950 года). Цікавы фрагмент дзе чуць голас "Лупашкі", які адказвае на пытанні пракурора. Падпаручнік "Жэлязны", які ўзгадваецца ў ягоных паказаннях загінуў у 1946 годзе. "Лупашка" быў асуджаны на 18-кратную кару смерці. Аб памілаванні не прасіў. Прысуд быў выкананы 8 лютага 1951 года.

Цікава калі-небудзь дачакаемся пакаяньня мясцовых жыдоў (большасьць іх зараз праўда ў Ізраілі й ЗША) за МАСАВЫ ўдзел ў камуністычным антыдзяржаўным руху ў ІІ Рэчы Паспалітае, стрэлах у спіны польскіх жаўнераў і месьцічаў абаронцаў Горадні, удзеле ў адміністрацыйных і карных ворганах СССР у 1939-1941 гг.?..

Прапаную вашай увазе відэа з маёй лекцыяй пра Каляды ў лінгвістычным універы. 

Усё пяць частак можна паглядзець тут: http://kryuja.org/artykuly/undefined/kaliady-liekcyja.html

Паглядзеў фільм "Чудо".

Цікава паказаны спосаб працы упаўнаважаных па справах рэлігіі. Была ў СССР такая пасада. Па-сутнасці ўпаўнаважаны вёў змаганне з рэлігіяй, але больш вытанчанымі метадамі... Вось і ў фільме зламаў чыноўнік папа, прымусіўшы яго схлусіць каб выратаваць прыход, а пасьля паказаўшы яму ягоную хлусню.

Дарэчы ў РБ сёння існуе такая пасада - Упаўнаважаны па справах рэлігіі і нацыянальнасцяў.

Таму паралелі весці вельмі лёгка.

Пры ўсём адрозьненні РБ ад СССР абавязкі засталіся амаль тыя самыя. Ды і лучнасць з спецслужбамі засталася. У фільме ўпаўнаважаны мае званне - палкоўніка.

У Гарадзенскай вобласці "галоўны па рэлігіі і нацыянальным меншасцям" Ігар Андрэявіч Папоў.

Цікава ці савецкая традыцыя захавалася і Папоў так сама мае нейкае званне...

Латвия начала экспорт машин в Гану и Гвинею-Бисау
а гучыць класна, пагадзіцеся:)

"Будзь здаровы, як лёд Калядовы!"-- сёньня гэтак пажадаеш, будзе выглядаць як чорны гумар. Хіба можа быць больш брыдотнае й паскуднае надвор'е, як гэтымі днямі?

Харэўскі Сяргей. Прамоўленае.
Вільня: Выдавецтва Эўрапейскага гуманітарнага ўнівэрсытэту, 2008. — 149 с., цьвёрд. вокл.
У маёй апошняй кнізе сабраныя эсэ, радыйныя скрыпты і лекцыі розных гадоў, аб’яднаныя агульнай для іх своеасаблівай мэтодыкай раскрыцьця тэмы, якую, бадай, можна вызначыць як "параўнальнае мастацтвазнаўства".( Read more... )
http://www.knihi.net/index.php?productID=679

Латвійская Nirvana.сьцягнуць тут
Яны класныя!